PORTUGALIA - ZACHODNIE WYBRZEŻE

ZACHODNIE WYBRZEŻE

Nad Oceanem – jedź i patrz, na pewno się nie znudzisz. Dosłownie co kilka, kilkanaście kilometrów inny rodzaj wybrzeża. Cudowne ostre klify w okolicach Lizbony, Boca de Inferno - Usta Piekieł – jaskinie w klifie w okolicach Cascais, Park Narodowy Sintra  - Cascais i wspaniałe wybrzeże porośnięte dywanami przepięknie kwitnących skalniakówi sukulentów, plaże kamieniste, plaże żwirowe, wreszcie cudowne plaże piaszczyste –te pełne leżaków i sklepików, ale także puste, takie jakie kochamy najbardziej.

A do tego atlantyckie fale – szybkie są , oj szybkie...

 CABO DA ROCA

Nasze pierwsze spotkanie z atlantyckimi falami miało nastąpić pewnego oczekiwanego dnia. Wszystko zaplanowane, zorganizowane, czekamy tylko na poranek. Wreszcie nadszedł, niestety za oknem białe mleko mgły, prawie chciało mi się płakać. To ja jadę przez pół Europy, żeby stanąć na Cabo da Roca i co tam zobaczę? Mgłę? Niestety, wiele rzeczy było już tak daleko posuniętych organizacyjnie, że nie było mowy o zmianie programu. Jedyne co mogliśmy zrobić, to nieco dłużej pić poranną kawę, jeszcze raz wertować przewodniki i mapy, ale godziny wyjazdu nie mogliśmy przedłużać w nieskończoność. Do przejechania było około 40 km. Początkowo nic nie wskazywało, żeby nasze plany zakończyły się sukcesem, ale im bliżej było do morza, tym szybciej podnosiły lub opadały mgły – trudno było to stwierdzić, zresztą nie zagłębialiśmy się w to, ważne było, że widzimy coraz więcej. Tak więc dotarliśmy do CABO DA ROCA – najdalej na zachód wysuniętego punktu Europy.

Koniec Europy - do Ameryki prosto, prosto....

NAZARE

Pas przepięknej plaży oddzielony od miejscowości asfaltowym pasem drogi.  Trafiliśmy tam w dniu, kiedy niebo było całkowicie zachmurzone, a Atlantyk chciał pokazać, co potrafi. Plaża, bardzo szeroka, ciągnie się od skalnego klifu zamykającego ją   z jednej strony, aż do wysokiego falochronu z drugiej. Między nimi bezmiar miękkiego, delikatnego piasku.

I prawie żywej duszy. Zimno mimo środka lipca i wieje przeokropnie, no ale jak tu nie umoczyć nogi w wodzie, nie ma takiej możliwości. Podchodzimy więc, powoli, nieśmiało, tak prawie dwa do przodu, trzy do tyłu, wyczekujemy na moment. Ja bardziej odważna idę pierwsza, mąż z aparatem w ręce, więc bardziej wstrzemięźliwie. Już, już prawie się udało, trwało to ułamek sekundy i planowanie zanurzenia końca palców u stopy skończyło się chrzcinami oceaniczną wodą mniej więcej do pasa.... No cóż, Teraz kolej męża...znów podchody...Teraz ja  z aparatem. Mąż prze do przodu, po drodze porzucił nasze buty, wydawało się , że w bezpiecznej odległości od linii brzegu. I powtórka z rozrywki – pół sekundy, zdążyłam krzyknąć – Uważaj! – bo mąż obserwował falisko z lewej, a druga natarła z prawej. W ostatniej chwili rzutem na taśmę udało mu się złapać nasze buty, bo wracalibyśmy na bosaka... Ale suszenie mokrych tyłków na zimnym wietrze i tak zajęło nam sporo czasu. Nic to, warto było, do tego mamy świetne zdjęcia , bardzo aktywne ruchy na nich wykonujemy....

Piękne plaże w Nazare - nawet w środku lipca bywa tu pochmurno i zimno...

Prócz cudownej atlantyckiej plaży Nazare niesie jeszcze jedną atrakcję: można tam trafić na targ rybny, na którym tubylcy z okolicznych wiosek sprzedają świeży połów, szczególnie malowniczo wyglądają setki małych sardynek, poukładane równiutko na drewnianych tacach, stołach, mocno posolone, błyszczące w słońcu. Takie obrazki tchnące trochę folklorem, ale autentyczne, to perełki, które najdłużej zostają w pamięci, niestety coraz o nie trudniej.