Przejdź do głównej zawartości

ANDALUZJA - NAJPIĘKNIEJSZY REGION HISZPANII

 OLLE ANDALUCIA! 
 Z czym kojarzy nam się Andaluzja, zanim ją odwiedzimy? Flamenco, suknie z falbanami, najczęściej czerwone w czarne grochy, kastaniety, wino, korrida, byki, słońce. Pewnie każdy jeszcze coś by dołożył. Ten obraz jest prawdziwy, choć już coraz mniej autentyczny. Wszystko, co andaluzyjskie, jest już chyba robione specjalnie dla turystów. Nie można być prawdziwym, gdy w sezonie trzeba codziennie odbębnić koncert flamenco. Ciekawe, czy Andaluzyjczycy z krwi i kości spotykają się jeszcze ubrani w charakterystyczne stroje i oddają się sami dla siebie swojej  muzyce i tańcom? Żeby się o tym przekonać, trzeba by tu żyć.  W czasie wizyty w Sewilli w jednym ze sklepów cała rodzina łącznie z babciami i ciotkami  dobierała strój flamenco dla małej dziewczynki. Ubrana w falbaniastą sukienkę przymierzała buciki i prezentowała swój temperament dziarsko przytupując. Podobnie ubrana panna zwiedzała wraz z mamą sewilską Katedrę. Był to prawdziwie autentyczny obrazek.

Na pewno Hiszpanie emocjonują się korridą, która zakazana w niektórych rejonach kraju w Andaluzji wciąż trzyma się mocno i ciągle jest organizowana. Ale ile w niej autentyczności? Hiszpanie wciąż na nią przychodzą, więc może jest jeszcze prawdziwa. 
Nie odważyłam się na korridę, podglądałam tylko próby na arenie w Maladze.  Na dolnym zdjęciu " Aleja Gwiazd"w Rondzie.
Podglądałam próby corridy na arenie w Maladze.
Coraz rzadziej można zobaczyć sklepy, w których sprzedawano by andaluzyjskie rzemiosło wykonane tutaj. Wszędzie chińskie byki, wachlarze, tancerki, nawet sukienki i buty do flamenco szyje się z okropnego sztucznego chińskiego materiału. Kto to kupuje i po co? Nawet trudno znaleźć jakąś pamiątkę… 
W jednym z chińskich centrów handlowych, które rozpanoszyły się wszędzie, a szczególnie w nadmorskich kurortach, stały rzędem butelki z wszystkimi możliwymi hiszpańskimi alkoholami. Autentyczne? Ale zostawmy to, tak jest już prawie wszędzie…
Andaluzja to region wielkich kontrastów. Z jednej strony piękne, bogate wybrzeże, eleganckie, zadbane, pełne zabytków miasta. Z drugiej olbrzymie tereny górskie, suche, puste, porośnięte jedynie tysiącami drzew oliwnych. Wśród wzgórz porozrzucane domy. Sąsiad od sąsiada wiele kilometrów, dojazd polną drogą. Jak tam dzieci chodzą do szkoły i gdzie? Część domów zamieszkała, widać da się jeszcze żyć z uprawy oliwek, ale wiele gospodarstw porzucono i powoli zamieniają się w malownicze ruiny.
Czasem tęsknią za sąsiadem...
Z jednej strony nowoczesne wieżowce, na przykład w Maladze, z drugiej ludzie wciąż zamieszkujący jaskinie wydrążone w miękkich skałach w okolicach Granady.
 Duże miasta, takie jak Sewilla, Kordoba czy Granada. zawdzięczają swój rozwój kulturowemu podłożu odziedziczonemu po Maurach. Zaś wśród gór ukrywają się małe osady zwane Pueblo Blanco, które zachwycają spokojem, ciszą, atmosferą. 

Komentarze

  1. Marzy mi się taka wycieczka! Andaluzja jest niesamowita :)

    OdpowiedzUsuń
  2. To prawda! Życzę spełnienia andaluzyjskich marzeń!

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

LIZBONA - BELEM MOCZY NOGI W TAGU

LIZBONA Ta nazwa dźwięczy mi w głowie od dziecka, kiedy to z upodobaniem zasiadałam przy stole nad rozłożonym atlasem i podróżowałam przysłowiowym palcem po mapie. Jeszcze wtedy nie miałam poczucia, że życie ciężkie jest, ale wydawało mi się cudownym móc mieszkać w takim miejscu, gdzie siadając na plaży patrzeć można w dal, wyobrażać sobie wypływające galeony podążające w nieznany świat…ach! Lizbona była i pozostanie na mojej podróżniczej mapie miejscem szczególnie sentymentalnym. Nazywają ją różnie – miastem białym, ochrowym, ale dla mnie  jest jak najbardziej kolorowa. Sprawia wrażenie lekko byle jakiej, lekko brudnej, trochę strasznej – bo nie wiesz, co lub kto cię spotka za rogiem, szczególnie tam, gdzie kończą się turystyczne szlaki, a skończyć się mogą dość gwałtownie – czasem za rogiem jest już inny świat. Nie jest nadęta, nie walczy o miano naj pod każdym względem, rozgrzana słońcem wiedzie powolne życie, a ludzie wydają się tam  szczęśliwi. Czuje się, że j...

Marrakesz - Grobowce Saadytów. 200 lat tajemnicy.

Marakesz - jak wiele innych miejsc na świecie - też miał swój złoty wiek. Przypadł na lata 1524-1659, gdy rządy sprawowała dynastia Saadytów. Maroko zostało wtedy zjednoczone po rozbiciu dzielnicowym. Powstała silna armia i prężnie działająca administracja. Przywódca Ahmad al-Mansur był władcą, z którym liczono się w Europie. Wraz z królową angielską - Elżbietą I - planował podbój Hiszpanii. Niestety - złoty wiek nie trwał długo - po śmierci sułtana spadkobiercy popadli w spory, które osłabiły kraj. Dodatkowo przypałętała się epidemia dżumy. W 1660r. tron zajął sułtan Moulay Ismail - przedstawiciel dynastii Alawitów, która jest u władzy do dziś. Bogata przeszłość była mu nie w smak, postanowił więc zniszczyć wszelkie ślady po znienawidzonych poprzednikach. Jednak myśl  o unicestwieniu miejsc wiecznego spokoju wydała mu się świętokradztwem. Aby jednak pamiątki po wrogach nie widzieć - kazał grobowce zamurować na tyle skutecznie, że zapomniano o nich do 1917r. Wtedy latający nad M...

RZYMSKIE WAKACJE - BAZYLIKA ŚW. PIOTRA W WATYKANIE

Podobno wszystkie drogi prowadzą do Rzymu - wcześniej lub później, w Rzymie wszystkie ulice prowadzą turystów i wiernych do Watykanu,  a tam wreszcie każdy trafi przed najbardziej znaną renesansowo-barokową budowlę Europy, a może i świata - przed Bazylikę św.Piotra.  Trudno tu nie trafić - kopuła Bazyliki wybudowanej na wzgórzu jest widoczna  z wielu miejsc w mieście, a nawet przez najbardziej znaną w Rzymie dziurkę od klucza! Możesz o tym przeczytać TUTAJ.   TROCHĘ HISTORII  - ŚW. PIOTR PRZYBYWA DO RZYMU Kiedy Szymon - syn Jony - spotkał Jezusa z Nazaretu, Mistrz zmienił mu imię na Piotr  i postawił na czele 12 apostołów, a po swoim wniebowstąpieniu powierzył mu misję zwierzchnictwa nad Kościołem. Piotr zorganizował Kościół w Jerozolimie, potem w Antiochii    i około 42 roku dotarł do Rzymu. Watykan był wtedy terenem leżącym poza murami Rzymu, wykorzystywano go jako cmentarz. Znajdowały się tam także parki i ogrody oraz słynna willa Agrypiny, ...